nixtaΓιατί, γιατί νὰ φοβηθῶ,
σὰν ἔμεινα μονάχο;
Σύντροφ’ ὁ Πλάστης ἀγαθὸ
δὲν μοῦ ᾽δωσε γιὰ νά ᾽χω
τὸν φύλακ’ ἄγγελό μου;

Κι ἂν τύχῃ κ’ εἶναι σκοτεινά,
ἢ νύκτα ἢ ἐρημιά,
γιατί κακὴ νὰ μοῦ περνᾷ
ἀνόητ’ ὑποψία
ἀπὸ τὸ λογισμό μου;

Καὶ στὸ σκοτάδι καὶ στὸ φῶς
τοῦ κόσμου ἐδῶ κάτου,
ὁ φύλαξ ἄγγελος κρυφός,
μὲ τὰ γλυκὰ φτερά του
ἀόρατος μᾶς σκέπει.

Κι ἀφοῦ ὁ Πλάστης ὁ καλὸς
παντοῦ μᾶς προστατεύει,
εἶναι μωρὸς κι εἶναι τρελὸς
ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει,
πώς νὰ φοβᾶται πρέπει.

Γεώργιος Βιζυινὸς

Πηγή  : Αναγνωστικό Β' Δημοτικού 1963

Προσθήκη νέου σχολίου