Στην Ενότητα αυτή θα παρουσιάσουμε θέματα και αποσπάσματα που δεν εντάσσονται στις προηγούμενες ενότητες

battle-navarino.jpg

 

Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου (08/10/1827) έχει καταστεί σχεδόν κλισέ να συνοδεύεται με τη φράση πως «η Ελλάδα χρωστάει την ελευθερία της στις ξένες δυνάμεις».

Αυτή η αφήγηση θέλει την Επανάσταση να πνέει τα λοίσθιά της στα μέσα του 1827, την Πελοπόννησο να είναι υπό τον σχεδόν απόλυτο έλεγχο του Ιμπραήμ και τις μεγάλες δυνάμεις (Βρετανία-Γαλλία-Ρωσία) να επεμβαίνουν ως “τρίτος παίκτης” και με την καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου να φέρνουν… τούμπα το αποτέλεσμα. Από την τελική καταστολή της εξέγερσης από τους Οθωμανούς, καταλήγουμε στη δημιουργία ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Αυτή η αφηγηματική σύνθεση, που θέλει την Ελλάδα να οφείλει την ελευθερία της στις ξένες δυνάμεις, ούσα ανήμπορη να τα καταφέρει μόνη της, στηρίζεται σε 3+1 ιστορικούς μύθους. Η αλήθεια είναι διαφορετική.

Α). Η παρέμβαση των τριών αυτών μεγάλων δυνάμεων υπήρξε στη σύλληψή της και στις προθέσεις τους οτιδήποτε εκτός από φιλελληνική.

Στόχοι των κυβερνήσεών τους με την Συνθήκη του Λονδίνου (06/07/1827) και την αναγνώριση αυτόνομου ελληνικού κράτους ήταν:
α) Καταστολή της πειρατείας που διεξήγαγαν οι Έλληνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, που είχε ρημάξει τους εμπορικούς διαύλους.
β) Αποτροπή ενός Ρωσοτουρκικού πολέμου. Η Ρωσία τον επεδίωκε και η υπεράσπιση των “ομόδοξων Ελλήνων από τις σφαγές των Τούρκων” ήταν η αφορμή που την εξυπηρετούσε άριστα. Αντιθέτως, Βρετανία και Γαλλία στόχευαν σε αποτροπή μιας τέτοιας σύγκρουσης, καθώς ήταν βέβαιο πως θα έβγαζε νικήτρια -και, κυρίως, εδαφικά κερδισμένη- τη Ρωσία.
γ) Κατευνασμός της εγχώριας κοινής γνώμης. Ο φιλελληνισμός μπορεί να μην διακατείχε τους κυβερνώντες των μεγάλων δυνάμεων, ωστόσο είχε συνεπάρει τους απλούς πολίτες των αυτοκρατοριών και μάλιστα ήταν ακόμη εντονότερος μετά την πτώση του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του προηγούμενου έτους.

Μία αναλυτική συζήτηση και μια στοχαστική ματιά , στη διαδρομή 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 .

Ποιοι είμασταν πριν την κορυφαία πράξη της ηρωικής επανάστασης.

Γιατί το 1821 αποτέλεσε το μείζον εκείνο γεγονός που οι Έλληνες, όλοι τότε, με τον αγώνα τους κατέλυσαν το καθεστώς του ραγιά και εγκαθίδρυσαν το καθεστώς του πολίτη.

Τι ήθελε η Επανάσταση των Ελλήνων και τι έγινε τελικά μετά την Επανάσταση;

Πως θεμελίωσαν την πολιτική τους ύπαρξη;

Πως τελικά αποτιμάμε τα 200 χρόνια της Επανάστασης του 1821 ;


O Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, θεωρητικός της Ακαδημίας Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας, σε μια συζήτηση με αφορμή το θεμέλιο γεγονός της Επανάστασης, χωρίς το οποίο τίποτε δεν θα ήταν δυνατό στην συνέχεια και στο σημερινό αναστοχασμό των 200 χρόνων πορείας του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.

 Ο Ι. Καποδίστριας φύσει ανήσυχος, δραστήριος, οραματιστής μιας ελεύθερης πατρίδας, οργανωτικός, διορατικός και πανέξυπνος, είχε ως στόχο την πλήρη απελευθέρωσή της Ελλάδας και την οργάνωση ενός σύγχρονου κράτους.
Του Σωτήρη Λ. Δημητρίου

Διακριτικά, «σνόμπαρε» μεγαλύτερα αξιώματα στην Ρωσία μόνο και μόνο για να μπορεί από Ευρωπαϊκές χώρες να έχει μεγαλύτερη συνεισφορά στα Ελληνικά θέματα. Όπως τότε που κατάφερε να μεταπείσει τον Τσάρο, να μετατεθεί στην Ρωσική Πρεσβεία της Βιέννης, σε κατώτερη των προσόντων του θέση. Δεν ήθελε η πατρίδα, από εκεί που καταδυναστευόταν από τους Τούρκους και τους δικούς τους μπέηδες, μουσουλμάνους ή χριστιανούς, να συνεχίσει να καταδυναστεύεται από τους κοτζαμπάσηδες και άλλους Έλληνες αξιωματούχους όντας ελεύθερη. Για αυτό δεν μπορούσε να εμπιστεύεται τους πάντες στο για πρώτη φορά στην ιστορία του ενιαίο νεοσύστατο ελληνικό κράτος, στο οποίο κλήθηκε ως πρώτος κυβερνήτης.

ndesigns-web-logo.png